Changement. Laura is gegaan, Damiano is gekomen. Op het station van Savona. Ze hebben elkaar nog rustig kunnen knuffelen, we hebben met z’n viertjes goed geluncht en daarna zijn de jongens en ik terug naar Cortemilia gereden en heeft Laura de Frecciargento (Zilveren Pijl, mwah) genomen richting het snikhete, door Covid en huisvuil geteisterde Rome.
Dami was zijn eigen nuchtere zelf: geen grootse oh’s of ah’s toen we ons oprijlaantje op reden. Ook niet toen hij door spraakwaterval Christian meteen meegesleept werd op een rondleiding. Pas ’s avonds bij het eten kwamen z’n eerste observaties en ideeën. Toen het begon te schemeren maakte hij vuur in een van de vele betonnen bloembakken; John Mayer, The Eagles op de Wifi-speaker, zachtjes meezingen tot een uur of tien.
Het is moeilijker dan papa en mama spelen, zo alleen met twee zoons. Ik probeer de balans te treffen tussen aan ze het werk zetten, laten uitrazen en samen gezellige dingen doen. Da’s een klus, als je zelf vooral in de klusstand staat.
Maar toch. Buiten koken in de steenoven, salamanders vangen in de plantenresten op de bodem van het zwembad. En na gedane arbeid vanochtend (omgezaagde bomen naar de hooischuur slepen om daar te laten drogen) hebben ze een terrarium gebouwd voor diezelfde salamanders, in een hoekje van een hoekje van het terrein. Het komt best goed.
Nu even afdalen naar het dorp voor een ijsje en een biertje.
Il tempo del bosco 