Paradigm Shift

’s Morgens om een uur of zeven, half acht sta ik op. Doe m’n crocs aan en wandel naar de kleedhokjes, in m’n blootje. Vermoedelijk, nee ongetwijfeld, is dat een heel raar gezicht: lange man met een mager bovenlijf en een beginnend buikje, op crocs. Nu ik dit opschrijf komen trouwens, niet erg opwindende, beelden in mij op van oude mannen en vrouwen die naakt achter een winkelwagentje door de campingwinkel lopen.

Maar dit is ons eigen huis. De privacy hier is overweldigend. En het water in de douche koud. Grappig genoeg is dat alleen maar fijn. Terwijl ik thuis in Oss altijd sta te miepen voordat ik me lauw ga afspoelen.

Dingen zijn anders. Sterker: wij zijn anders. Alles is groter, meer vervallen, riskanter (de grote, dode ceder achter het chalet staat op omvallen en gaat dinsdag of woensdag neer), ’s nachts is er groot kabaal van de slaapmuizen die ons dak als speelplaats gebruiken, en van onzichtbare dieren die onder het terras tussen de bomen scharrelen. Christian wandelt ’s ochtends naar de moestuin van de buurman, een meter of tien onder onze zij-ingang en plukt enorme tomaten en een handvol komkommers.

We worden plattelanders – als dat woord passend zou zijn, want niks is hier plat, onze kuitspieren worden alsmaar steviger. ‘Gente di campagna’ lijkt me beter op z’n plaats. Een heel praktisch ingesteld leven. De drek moet van de bodem van het zwembad, de ergste spinnenwebben weg is al heel mooi, ingewikkelde gerechten maken we niet. Ik loop regelmatig het terrein over en begin langzaamaan te zien welke bomen mogen blijven en welke ik ga omzagen.

We zijn op vakantie en ook weer niet. Het begrip verliest een beetje aan betekenis (ook al zijn we gisterenmiddag naar zee geweest en eten we af en toe buiten de deur). Met gewoon doen, bezig zijn, af en toe overleggen wat en hoe, vliegen de dagen voorbij. We zijn ’s avonds doodmoe en liggen rond tienen al naast elkaar op onze drie veldbedjes in de woonkamer.

Het gevoel overweldigd te worden door wat we hier aantreffen, de angst dat we het allemaal niet voor elkaar gaan krijgen overvalt ons alleen nog wel eens ’s nachts. Maar ook dat wordt steeds minder.

Zaterdag komt Damiano en daar zijn we heel blij om. Dat Laura diezelfde dag naar Rome afreist is minder leuk, nu we zo lekker als team draaien. Ze vindt het heel lastig om weg te gaan, ook al kijkt ze er erg naar uit haar moeder eindelijk weer eens te kunnen knuffelen. Ons Juudje blijft het huis in Oss bewaken en zal het hier jammer genoeg pas in oktober kunnen zien.

Tot slot een gebed dat ik een paar jaar geleden schreef. Opdat we niet vergeten dat we niet leven door te hebben, maar door te zijn.

van de vanzelfsprekendheid

waarmee we dachten bijna alles

of tenminste toch

het schuim

dat ons aan deze aarde bindt

is godzijdank maar weinig over

wat je vindt dat mag je houden

geef ons dat wij van nu af

arm zijn en nog armer worden

ouder leger naakter

stil

neem ons alles af ook dat

wat wij nog niet of meer bezitten

of tenminste toch

het schuim

dat ons aan deze aarde bindt