Onze domeinnaam is viabergolo.casa. Dat klinkt goed, vind ik zelf. En goed klinken is heel belangrijk in Italië.

Dat begint al in de taal. De beroemde zangerigheid (en zingbaarheid) van die op klinkers gebouwde woorden. Geen enkele Italiaanse ouder zal zijn zoon Zbigniew noemen bijvoorbeeld, terwijl dat in Polen heel gewoon is. En tevergeefs zul je naar iets als ‘angstschreeuw’ zoeken in het woordenboek (‘urlo di terrore’ zeggen ze, ik bedoel maar).

Maar goed, ik wilde iets zeggen over de naam van onze straat. Die is Via Bergolo, aka Strada Provinciale 114, volgens Google Maps. Tot zover duidelijk, ook in Nederland hebben bijvoorbeeld stukken snelweg naast een nummer ook nog een naam.

Het grappige is nu dat in de officiële stukken onze straat Strada Bergolo heet. Weg, straat, het zal je misschien een rotzorg wezen. Maar ik wil het graag precies weten. Dat is tamelijk on-Italiaans – over onduidelijke situaties kun je juist lekker lang praten en het oneens zijn. Om dan na dat lange praten nog steeds niet te weten hoe het zit. Waarheid is iets voor rechters en wijsneuzen.

Ik volg Google en noem onze straat dus Via Bergolo. En, omdat ik toch ook een beetje Italiaans ben: Strada Bergolo bekt gewoon niet zo lekker.

Water. Check. Elektra. Check. Gas. Wordt uitgezocht. B&B eerste nacht. Check. PCRtestzelftestsneltestquarantaineweluitvliegengeengroep8gala. Check.

Van dat laatste krijg je trouwens meer een punthoofd dan een blokhoofd.

Afspraak bij de bank voor een lopende rekening en misschien een investeringsbonus om van het huis-met-alleen-een-dak-en-muren iets heel moois te maken, bij voorkeur nog tijdens ons leven.

Reizen met z’n drieën, hoe komt Damiano dan na? Is een huis een leuk cadeau voor Christian als we gaan tekenen op z’n verjaardag? Wat doen we in GODESnaam met die modderpoel vol kikkers in de gedaante van een zwembad?

Weet je wat? Judith is met vriendinnen een weekendje weg, Laura met vriendinnen een avondje. We bestellen gewoon friet. En een tomaat dient als groente.

Sodeju! Dát is duur, een huis kopen! Oké, dit is het luxe-probleem van een verwende vijftiger, maar toch.

Je start met een idee van wat je maximaal zou willen betalen. Dan ga je zoeken en koop je iets wat een beetje goedkoper is. En als dat lukt ben je blij want je hebt bespaard! (In werkelijkheid is wat er in mijn hoofd gebeurde een stuk ingewikkelder, maar dit is een blog en geen roman.)

En vervolgens schrik je van alles wat er nog gaat komen. Of zou kunnen gaan komen: uitgedroogde septic tank, sputterende gasleidingen, geniepige vochtvlekken? Pizzo?

Wat in elk geval gáát is de 9% van de Woz-waarde die de Italiaanse staat inpikt. De notaris neemt wat en de makelaar evenzeer, net als het kadaster. Dat wil je eigenlijk ook pas onder ogen zien als je de rekening krijgt toegestuurd.

Als het maar lang genoeg regent wordt het slijk der aarde vanzelf een moeras.

Naar de notaris! Het wordt 30 juli, over twee weken al. Gisterenavond gehoord (de meeste dingen gebeuren ná het Hollandse toetje).

En zo komt er dan toch nog een afsluiting van bijna anderhalf jaar http://www.idealista.it afstruinen, keuren, schiften, lijstjes maken, druk discussiëren met de kinderen over klimbomen en logeerbedden. Met het hele gezin door Piemonte en Liguria crossen. Iedereen laten uitstappen omdat de auto de klim naar het te bekijken huis niet trekt – en dan pas snappen waarom niemand hier wil wonen.

En nu een compromis gevonden. Nee, geen compromis: een ideale combinatie van ruimte, rust en groen (Paul), op loopafstand van een stadje met winkels en restaurants (Laura); op rijafstand van Oss. In de Langhe, land van wijn en hazelnoten.

Langhe – Wikipedia

Veel meer hebben we niet. Nou ja, wilde plannen. En een voorlopig koopcontract, dus dat het alsnog niet doorgaat lijkt onwaarschijnlijk. Zelfs in Italië.