Auteur archief:pgelsing

Ik zit op het terras van rifugio Pian delle Gorre, een berghut op precies 1032m in een natuurgebied op de grens van Italië en Frankrijk. ‘Berghut’ is een rijkelijk romantische aanduiding voor een hotel restaurant waar alleen de drie soorten polenta op de kaart nog doen denken aan plastic bestek en uitzicht op sneeuwvelden vanuitMeer lezen over “Gympies”

Vandaag maak ik een nieuw begin. Ik spreek tot u vanuit ICE 849 van Duisburg naar Berlijn. Onze benen wordt nauwelijks meer ruimte gegund dan bij Ryanair, maar ter compensatie is er het landschap dat zich teruguit beweegt. Of, as we speak, station Bielefeld. Nog tweeëneenhalf uur te gaan. Een nieuw begin zeg je? GaMeer lezen over “14-7”

Jip wordt wakker. Hij rekt zich uit en stommelt dan de trap af. Naar buiten, want de zon is net gaan schijnen. Janneke zit op het terras. Ze kijkt uit over het dorp. Een mooi gezicht zo in het vroege ochtendlicht. Je hebt een afspraak bij de kapper, zegt Janneke. Om half negen. En ikMeer lezen over “Jip en Janneke gaan naar de kapper”

Een nieuwe lading haardhout. Stevige stammetjes van een centimeter of dertig, met een mooie compacte structuur. Volgens mij heb ik ze twee jaar geleden al gezaagd, toen we het huis net gekocht hadden. En ik twee weken als een gek met de kettingzaag in de weer was om de ongebreidelde natuur om ons heen inMeer lezen over

Het is raar weer. Dat zeggen ook de mensen in het dorp: te warm voor de tijd van het jaar. En ze praten over het uitblijven van de regen natuurlijk. Dat het feitelijk al twee jaar nauwelijks regent, en hoe bronnen waar tien gezinnen normaal van kunnen tappen, nog maar een dun straaltje water geven.Meer lezen over “Raar”

Ik sta. Ik werk. Mijn knieën protesteren zachtjes maar onophoudelijk tegen het feit dat ik meega in de overtuiging dat staand werken beter is voor een mens. Op vrijdag sta ik korter. Dan moet er op tijd gekookt worden voor onze basketballende, slungelende zoon, die tegenwoordig dingen niet doet alleen omdat wij vinden dat hijMeer lezen over “Fietsen”

Dat je doelloos mag zijn – want het doel is het einde van de weg en er is geen weg – de weg is als water dat langs rotsblokken de berg afstroomt en verdeeld in duizend stroompjes bruisend, spattend altijd weer hetzelfde water is, zich neervlijt in de zee, vorm lijkt aan te nemen inMeer lezen over “Nieuwjaarswens”

Ik heb een oudemannetjesgen. Dat weet ik al sinds ik twaalf was, toen ik bedaagde gesprekken voerde over vingeroefeningen van Brahms met mijn bebaarde, pijprokende pianoleraar in zijn met kurk beklede leskamer. Maar ja, je weet hoe dat gaat: je doet mee met het leven omdat iedereen dat van je verwacht. En wanneer je erMeer lezen over “Oss aan de Bormida”

Kwart over zes ’s morgens, zaterdag in Cortemilia. We rijden ons dorp binnen langs de lange door platanen omzoomde invalsweg. Het is oktober, dus nog stikdonker, we zijn gaar van het rijden en de gestolen kwartiertjes slaap, maar blij om bijna thuis te zijn. Maar voordat we het laatste stukje weg heuvelop draaien, parkeren weMeer lezen over “On the Nature of Daylight”