Integratievraagstukken

Onze ochtendrust wordt om de tien minuten kortstondig verstoord door een scherpe knal, wanneer er weer een ballon knapt in het steeds warmer wordende zonlicht. Nu, rond kwart voor twaalf, zijn er nog maar een paar over, waaronder twee exemplaren die gisterenavond met water zijn gevuld en nu als tevreden kwallen onder de waterspiegel zweven.

Gisterenavond zag het zwembad er ongeveer zó uit:

Eindelijk een grotemensenfeestje voor Christian: hij komt er meestal bekaaid af omdat-ie op 30 juli jarig is. Op de dag dat hij twaalf werd kochten we dit huis en huilde hij ’s avonds tranen met tuiten omdat het hele dag over dat stomme huis ging en niet over zijn verjaardag. En dat was een grotemensenfout van zijn ouders – aan de andere kant: wie krijgt er een huis als-ie twaalf wordt? Nou?

In elk geval, gisteren was het dus feest, ook omdat we wilden vieren dat het chalet een soort van af is – dat er in geval geen ingrijpende verbouwingen meer nodig zijn. En dat wilden we doen samen met de mensen die daar in de afgelopen drie jaar aan hebben bijgedragen, op welke manier dan ook.

Te weten (misschien wil je het niet weten, maar ik vertel het toch):

• Guido en Maria, eigenaren van de B&B waar we logeerden toen we op huizenjacht waren, en die vrienden zijn geworden; Guido heeft ook mooie ontwerpen gemaakt voor het grote huis die vermoedelijk nooit gerealiseerd zullen worden (hoewel: Christian wil er ooit een exclusief restaurant gaan vestigen, met hoogstens vier tafeltjes en exorbitante prijzen);
• Massimo, de timmerman die onze buitentafel heeft gemaakt en nog veel meer;
• Elia, de metselaar die alles kan; hij is verantwoordelijk voor de terrassen rond het zwembad en en het huis, het restaureren van het gebouwtje met de kleedhokjes, het vernieuwen van het dak van het chalet, het betegelen van de badkamer en de keuken;
• Piero alias ‘Willy’, de loodgieter die ons door de eerste weken heeft geloodst met advies, adressen en klussen en die onder andere het sanitair en de septic tank heeft geplaatst;
• Matias, onze Argentijnse vriend, die eerst ingenieur was, toen pizzabakker en nu weer ingenieur. En desondanks gisterenavond verrukkelijke pizza’s en focaccia’s uit de oven toverde;
• Diana, die de ontstellende puinhoop na de renovatie van het chalet op heeft geruimd en poetst als wij dat zelf niet kunnen;
• Paolo, de elektricien, die er gisteren niet bij kon zijn, en die in fasen de hele kortsluitgevoelige spaghettiboel aan bedrading heeft vervangen;
• Germano en Mariarosa, onze zomerburen die ons voor de eerste dagen, toen we geen elektriciteit hadden, legerdekens leenden en waar we onze telefoons konden opladen.
• Gino, onze buurman aan de andere kant, die behalve gezelligheid ook altijd groenten uit zijn moestuin langs komt brengen – ook hij kon jammer genoeg niet komen.

Ja, natuurlijk hebben alle werklui gewoon betaald gekregen voor hun werk. Maar we prijzen ons ook gelukkig dat we zoveel betrouwbare, capabele mensen om ons heen hebben kunnen verzamelen. Niet te kort doend aan alle Nederlandse hulp die we óók hebben gehad trouwens! En aan Laura, die er op magische wijze voor zorgt dat al die mensen zich hier thuis voelen en ook nog hun vrouwen/mannen en kinderen meenemen.

PS! Het ding met het snuitje blijkt inderdaad te dienen om te grillen: in het snuitje dient een spies gestoken te worden waaraan men dan het konijn bevestigt. Boven een minivuur of zo – ik zie het niet echt voor me. Blijkbaar ben ik toch nog onvoldoende geïntegreerd in dit land.