Snuit

Dit is een… een ding. Gevonden toen ik de kelder aan het uitmesten was, gisterenmiddag. Middagdutje overgeslagen en op m’n dooie gemakje relikwieën van voorbije generaties aan de vergetelheid gaan ontrukken. Nee serieus, het primaire doel was om niet meer voortdurend te vergeten waar alles is. En dus ook niet steeds dezelfde dingen te kopen: zo hebben we onder andere zes liter terpentine en vijf verfkrabbers en voorlopig geen idee wat we nog moeten gaan verven.

Maar goed, het ding. Het is dertig centimeter hoog, heeft een handvat bovenop, is voorzien van een snoer met stekker en koste destijds 51.000 Lire. Maar het leukste is het snuitje dat er aan de voorkant uitsteekt. Waarom weet ik niet, maar mijn associatie was die met een radio – en het geluid komt dan uit dat snuitje. Hier wreekt zich natuurlijk mijn zeer beperkte technische inzicht, maar het is wel weer een soort van poëtische gedachte, vind ik.

Gelukkig heb ik een zoon die veel praktischer in het leven staat en het machientje oppakte en naar het dichtstbijzijnde stopcontact droeg. Enigszins beducht voor ontploffingen en kortsluiting sloten we het aan en er gebeurde niets. Geen geluid in elk geval. Pas na zorgvuldig observeren zagen we dat het snuitje heel langzaam ronddraait. Dat is nogal een teleurstellende prestatie van een gietijzeren apparaat dat 51.000 Lire heeft gekost.

Het lijkt erop, en Google heeft ons een beetje geholpen, dat het ding iets met koken van doen heeft (niet vreemd, want álles wat we hier tot nu toe zijn tegengekomen heeft met eten te maken). Misschien steek je een spies in het snuitje en kun je dan konijn roosteren? We zijn er niet uit. Maar morgenavond hebben we het huis vol met gasten vanwege Chris’ verjaardag en dan krijgen we ongetwijfeld hele lange toelichtingen niet alleen op wat het is, maar ook op wie het wanneer waarom gebruikt heeft en hoe lang de betreffende persoon al dood is en waaraan hij gestorven is.

Zodra wij weer bij zijn zal ik zorgen dat u dat ook raakt.