Herstel: in mijn vorige blog zei ik dat er hier geen roofdieren rondlopen, groot genoeg om een ree te doden. Natuurlijk zijn die er wel, en ze heten wolven. Nooit eentje tegengekomen, maar ze schijnen hier in de heuvels rond te zwerven. Ruimte zat en geen schaap te bekennen, dus laat ze maar lekker zwerven en samen met de reeën ecosysteempje spelen.
Omdat Laura het geen goed idee vond om nog tien dagen op dat kadaver te contempleren, sprak ze gisterenochtend in de koffiebar twee politieagenten aan. Het zou een 60-er jarenfilm kunnen zijn: wij inschikkend om ze ruimte aan de toog te laten, gebroederlijk aan de cappuccino. De mannen knikten begrijpend op Laura’s verhaal en zouden het doorgeven aan de ‘cantoniere’ (Google zegt ‘wegman’, grappig maar nogal onbegrijpelijk). De volgende ochtend was het lijk inderdaad verdwenen – lang leve de mini-gemeentes in Italië en hun menselijke maat.
Het weer is ruk, overwegend. Eén dag hebben we zomaar zonnend bij het zwembad doorgebracht, verder is het vooral kil en regenachtig. Binnen zijn is natuurlijk ook knus, met de open haard aan onder de houten balken, eindelijk weer eens een écht dik boek uitlezend; maar dit huis is toch gebouwd voor de zomer, als er nauwelijks verschil is tussen buiten en binnen, behalve dan dat je nooit zo heerlijk slaapt als onder de koele lakens in de taverna na een uitgebreide lunch op het terras.
Het is vast een van de redenen dat de vakantie bij mij niet echt indaalt. We gaan op stap, doen en eten leuke dingen, de omgeving is even mooi als altijd en we hebben niet één keer de behoefte gevoeld elkaar de hersens in te slaan. Maar ik slaap matig en lig nogal eens wakker, te kauwen op de stellige overtuiging dat alles wat ik ooit gedaan heb en nog zal doen, precies het omgekeerde is van wat ik had moeten doen en dat heel het universum daar gniffelend bij staat te kijken.
Misschien volgende keer maar eens beginnen met het werk thuis te laten.
Verder alleen nog het vermeldenswaardige feit dat de persoon die ons huis wel eens schoonmaakte in onze afwezigheid, datzelfde huis benut schijnt te hebben voor veel plezieriger bezigheden. (Dat heb je niet van mij hoor, maar van Willy, onze loodgieter die hier ook wel bekend staat als ‘La gazzetta de Cortemilia.’) Niet super-chique natuurlijk; aan de andere kant: zoals je in een oud Frans kerkje wel eens de energie voelt van eeuwen van gebed, zo heb je misschien nog wel ooit veel plezier van een opvlammend libido wanneer je in ons huis verblijft – je weet nu alvast waar dat door komt.
Il tempo del bosco 