Veranderen

Pane, burro e zucchero. Zo heet het kleine winkeltje naast Bar Nazionale. Je kunt wel eens wat zeggen, maar ik vind het handig, dat de naam van een winkel zo nauwkeurig beschrijft wat je er kan kopen.

Zojuist een cappuccio genoten, met croissant – eentje zonder vulling, in een futiele poging me te houden aan m’n voornemen om ook in de vakantie minder suiker binnen te krijgen. Achter de bar twee vrouwen die er ook vorig jaar elke ochtend vanaf zes uur al stonden; sommige dingen moeten natuurlijk ook nooit veranderen. Eentje begroet me met ‘ah, siete tornati!’, wat een plezierig begin van de dag is. En aan het eerste tafeltje twee wat oudere plattelanders die onverstaanbaar mompelen in het überhaupt onverstaanbare dialect van Piemonte. Ik groet ze, ze kijken me aan en groeten niet terug. Daar kun je dan over zeuren (ik heb wel eens een Italiaanse mevrouw heel nadrukkelijk voor de tweede keer gegroet, waarna ze haastig teruggroette,) maar sommige dingen moeten natuurlijk ook nooit veranderen.

Tegen iedereen die we tegenkomen maken we ongeveer dezelfde openingsgrap: we hebben het slechte weer uit Nederland meegenomen, haha. Wat trouwens niet helemaal waar is, want aan Buienradar te zien kun je vandaag beter daar zijn dan hier: er valt een ijskoude motregen en het zal vandaag niet meer dan acht graden worden. Misschien moesten we Piemonte ook maar een ‘koud kikkerlandje’ gaan noemen; ware het niet dat die term volgens mij getuigd van typisch Hollandse nestbevuiling – Italianen kankeren voortdurend op de regering, de politici en elkaar, maar ze vinden toch dat ze in het mooiste land van de wereld wonen, dat ze dan ook standvastig Bel Paese noemen.

Ik koop Toma (kaas), croissants, bomboloni (een soort puddingbroodjes), twee stukken focaccia, boter en melk voor de thuisblijvers die hopelijk inmiddels wakker zijn. Dat blijkt zo te zijn en dus ontbijten we voor het eerst dit jaar met z’n drietjes, in een splinternieuwe keuken.

Er is behoorlijk wat veranderd op Buzzolino (dat is de bijnaam die we erbij kregen toen we dit huis kochten.) Chris is nog niet overtuigd van het behoorlijk moderne terras, met grote vierkante tegels in plaats van het mozaïekachtige Luserna dat er eerst lag. Vooral het zijterras lijkt enorm groot en er zitten nu kleine spotjes in de hoektegels. Er moet hier duidelijk een mooie simpele houten tafel komen. Maar over de hal en de keuken, nu één ruimte, alleen gescheiden door een laag muurtje, is hij lyrisch. Het is ook echt héél mooi geworden – en heel anders: lichte tegels op de vloer, een warm donkergeel op de muren dat prachtig samenwerkt met de nieuwe schroten tegen het plafond en het grote dakraam.

Ons badkamertje kan op voor het A-diploma B&B. Strak, licht, modern sanitair, regendouche. Grote spiegel met licht. Misschien tikje te hotel voor zo’n rustiek huis, maar het kijkt prachtig. Vrij genadeloos voor je zelfbeeld, dat wel. Een voor-en-na-tje zou wel leuk zijn, maar verstandig genoeg hebben we nooit een foto van de oude situatie gemaakt. Ik kan wél een paar andere veranderingen aanschouwelijk maken. Komt-ie:

Ok, ik heb me rot gezocht naar fotoduo’s, maar je moet er toch nog veel bijdenken zie ik. Of misschien vind je er wel geen reet an, dat mag natuurlijk ook.

O ja, dat dode hert (‘capriolo’ heet zo’n beest hier, wel een welluidender én toepasselijker naam dan ‘ree’, toch?) Chris vond het aan de rand van de weg, net nog op het terrein, toen we vanmiddag gingen wandelen over de heuvel achter ons huis. Niet lang dood zo te zien en heel vreemd maar voor een deel aangevreten. Misschien zijn de boosdoeners geschrokken van een langsrijdende auto. Waarschijnlijk is het beest zelf ook aangereden door een auto – ik zou in elk geval zo gauw geen roofdier weten dat een ree van die grootte kan doden.

In mijn opleiding hadden we onlangs een meditatie op de dood. Heel vroeger deden de monniken in India dat op een knekelveld, waar doden gewoon werden neergelegd om te vergaan. Dat is erg ongebruikelijk tegenwoordig. Misschien lag die ree er dus voor mij, ter contemplatie in de komende twee weken. Dat klinkt misschien luguber, maar voor elke dood ontspringt er nieuw leven. Dat zagen we voor ons, aan het eind van onze wandeling: drie reeën die sierlijk de helling opstuiterden. Sommige dingen moeten natuurlijk ook nooit veranderen.