Toen lag ik even
heel even braak
ik had geen weet meer van seizoenen
ik verduurde de schaamte
zonder strak geknoopte gerstemantel
van te weten dat de kou
mijn vuisten splijten zou
mij plat zou slaan
opdat de wind dan later
later weer
het zaad aandragen kon
het groen dat door de zon
voor het slordig weven
van mijn juten lentejas
het vrijuit bloeien van mijn onvoorwaardelijk
ja