14-7

Vandaag maak ik een nieuw begin. Ik spreek tot u vanuit ICE 849 van Duisburg naar Berlijn. Onze benen wordt nauwelijks meer ruimte gegund dan bij Ryanair, maar ter compensatie is er het landschap dat zich teruguit beweegt. Of, as we speak, station Bielefeld. Nog tweeëneenhalf uur te gaan.

Een nieuw begin zeg je? Ga je in Berlijn wonen? Nee, ik ga elke dag een dagboekfragment bloggen, in elk geval totdat we weer terug zijn uit Italië.

Ga je dat volhouden dan? Nee, waarschijnlijk niet. Het is wat ik nu hier poneer. Voornemens horen bij het leven en ‘het’ leven bestaat niet – leven wél, dat is de achterkant van een enorm wandtapijt: je kijkt naar duizenden losse eindjes draad van allerlei kleuren en steekt er her der nog wat draadjes bij. Wat de voorzijde verbeeldt, je hebt geen idee.

En wat is dan de connectie met deze site, met Italië, Italiaans en Cortemilia? Nou, onder andere dat dat we over veertien dagen daar hopen aan te komen, in het vroege ochtendlicht en het zoele zwembad. Een opwarmoefening dus. En het is ook buitenland, dus mijn grote dochter en ik kunnen het niet laten af en toe aan culturele generalisaties te doen. Als in ‘in Italië zou een trein nooit wegrijden voor de neus van een grote groep mensen die aan komen rennen vanaf een ander perron.’ (Dit gebeurde ons vanochtend in Viersen). Of ‘maar in Nederland wachten ze ook niet.’ Nutteloos gekakel, maar ja, onze geest is nu eenmaal getraind om door generalisaties ons eigen kleine gelijk te halen.

Hoe het ook zij, de Duitse jongen die tegenover ons zit en in Enschede muziekregistratie studeert, voorzie ik van stroom voor zijn mobiel. Hij moppert op het trage en formele Duitsland en op mijn vraag naar toeristische tips schakelt hij via Whatsapp de hulp van een paar vrienden in. Weer een barst in mijn vastgeroeste beeld van de Duitser.

Ik ga maar eens een mini-dutje proberen te doen. In een subtiele wolk van ‘wacky walnut’, de oudroze nagellak die Judith net zorgvuldig heeft opgebracht. Laten we hopen ter ere van een smashing city trip.