Als ik al gedacht zou hebben (maar er zijn meer dingen waar ik niet aan denk dan je zou denken) dat het raar is om mensen in je huis te hebben wonen terwijl jij er niet bent, dan hebben Chantal en Richard vooralsnog het tegendeel bewezen. Het is hartstikke leuk.

Nou kun je natuurlijk gasten hebben die zout leggen op alle spinnen, kevers en insecten waar je de naam niet van weet maar die hoe dan ook liever binnen bivakkeren dan buiten. Op het ontbrekende tegeltje in de badkamermuur dat een stokoud stuk waterleiding onthult. Op veertig lichtschakelaars waarvan er maar vier iets doen. Op donderend geraas van rollende hazelnoten onder de dakpannen (uiteraard wanneer je al slaapt).

Maar nee, we krijgen steeds behoorlijk blije (en vaak prachtige, zie boven) foto’s toegeappt van water, zonlicht, bruschette en een ree op Gino’s terrein. Dus ofwel ze kroppen al hun frustratie op en komen straks als twee donderwolkjes terug, ofwel ze zijn net zo tevreden en gelukkig als wij daar meestal zijn (met als geluksbonus dat ze niet zelf hoeven te klussen).

Ik denk stiekem wel het laatste hoor.