Op de bal

Opeenvolgende coaches van Damiano, toen die nog honkbalde, plachten de uitdrukking ‘kijk de bal aan’ te bezigen. Daar maakte ik me dan vrolijk over – net als over ‘denk middenveld’, of ‘verdedigen’ (dit laatste betekende gek genoeg dat je zo hard mogelijk tegen de bal moest slaan, volgens mij toch de essentie van honkbal).

Maar vanochtend bedacht ik me dat het eigenlijk een mooie les is. Als je daar staat hoef je niets te doen dan te kijken hoe de bal de handschoen van de pitcher verlaat en recht op je afkomt. Je hebt zó weinig tijd om te reageren dat je al bijna moet slaan voordat je weet of dat ding over de plaat zal komen. Als je veel getraind hebt, op je houding, op hoe en waar je de knuppel vasthoudt, reageren heel je lichaam en geest in één grote reflex.

Op de foto hierboven zie je wat we vorige week boven op de Gotthardpas zagen. Het is niet de weg naar beneden voor de toeristen op weg naar Duitsland, maar hij is prachtig. Alsof je een stuk van je toekomst kunt overzien: daar links start je en daar helemaal rechts kom je aan in het dal.

Alleen: dat is niet wat er gebeurt. Een afdaling bestaat uit een oneindige reeks momenten, waarin je moet schakelen, remmen, gas geven, sturen. Elk moment moet je de bal aankijken en doen wat er moet gebeuren. Anders val je dood. En als je in het dal aankomt, is dat ook maar weer een moment dat verschijnt en meteen weer verdwijnt, niet die prachtig kronkelende weg. De weg is maar een plaatje in je hoofd.

Ja, lekker allemaal. Maar onze afdaling bestond toch vooral uit het achterna tutteren van een oneindige reeks auto’s, krampachtig remmend precies wanneer ik de rem even losliet. En ik wilde graag voor het donker in Frankenthal zijn, dus ik zag die vijfhonderd kilometer lange weg héél goed voor me. En het was nog niet eens zo’n mooie ook.

En in de hotelkamer in Frankenthal bleek de airco stuk.