Foul plee

Vandaag eens iets fijn banaals: de plee is verstopt. Hij trok eergisteren al niet door en ik had de heertjes verzocht hun behoefte in de kleedhokjes-wc te doen. Damiano had dat onthouden, Christian niet. Dus gisterenavond trof ik het resultaat van een de hele dag snackend en snoepend kind aan. Jammer.

Willy gebeld. Natuurlijk, niemand onderneemt hier iets zonder Willy. Maar ja, die zit al een maand thuis met een gebroken enkel plus pols gestoord te worden omdat hij normaliter 24/7 aan het werk is. Ik was er van de week met Damiano samen op de koffie – hij heeft een mooi groot natuurstenen huis in het dorp. Daar woont-ie samen met zijn vrouw, die ongelogen anderhalve kop kleiner dan Chris is. Wat ze dan weer goedmaakt met gepeperde meningen, maar dat allemaal terzijde.

Nou is Willy’s vaderlijke verantwoordelijkheidsgevoel richting ons behoorlijk groot. Wij zijn zo’n beetje zijn geliefde aangenomen, hoewel nogal onnozele en weinig capabele kinderen. En die rol koesteren we, zo opportunistisch zijn we dan ook wel weer.

Dus toen ik vanmiddag stond te praten met Giulio, die we gaan inhuren om twee keer per jaar het terrein te maaien (in Nederland ben ik voortdurend bezig om het groen te beschermen, hier ben ik er voornamelijk mee in oorlog – maar daarover meer in een volgende aflevering) kwam hij ineens aangestrompeld, met een stok en een echtgenote die wantrouwig op de oprijlaan in de auto zat te kijken of haar man niet weer domme dingen ging doen.

Na enige gerommel kregen we het water in de wc toch weg, maar volgens Willy móet de septic tank (da’s bij ons gewoon een betonnen put hoor) nu echt schoongemaakt. Weer een klus erbij dus, en een behoorlijke, omdat niemand precies weet waar dat ding ingegraven is. Afijn, Giulio kende weer iemand die iemand kende, dus dat komt uiteindelijk wel goed.

Zondagmiddag gaan we richting Oss. Maar eigenlijk kom ik steeds beter in het ritme: werken voor de baas, aperitiefje drinken, boodschappen en huishouden doen, de jongens aan het werk zetten, klussen op het terrein, samen aperitiefje drinken.

Het wordt hier langzamerhand als thuis. Maar dan een thuis-met-extra-plezier-en-extra-zorgen. Ik kijk uit naar m’n piano, maar ook alweer naar oktober.