Tien kleine ottertjes

Ze rusten met het hoofd in de schaduw. Gelukkig maar, het is op dit dodeneiland heel warm. En alleen met een koel hoofd is het kabaal van de krekels in de cipressen te verdragen, zelfs als je dood bent denk ik. Isola di San Michele, prachtig eilandje aan de noordkant van het ‘vasteland’ van Venetië. Het ontroert me om hier weer te staan – niet meer zo als als de vorige keer, nu ik het rondje loop met een babbelgraag pubertje, maar toch.

Judith en Damiano zitten bij de boothalte op de koffers te passen, we gaan ze zo aflossen. Vanochtend uitgecheckt, dus alles mee. Dat is een heel gedoe op die overvolle ‘vaporetti’ waar we ook nog mee naar Murano zijn geweest (ik had de kinderen gelokt met het glaswerk én de gekleurde huizen – maar die laatste zijn op Burano). We zijn alle vier vermoeide toeristen vandaag, van goede wil maar vooral levend van flesje water naar flesje water naar hoekje schaduw.

Ze vinden het wel mooi, Venetië, maar het euforische gevoel dat mij in deze magische stad altijd overvalt, delen ze niet. Ook niet in de koele, hoge hallen van het Arsenaal waar het mooiste deel van de Biënnale staat uitgestald. Hoewel, gisterenavond waren ze toch wel betoverd toen we na zonsondergang een ijsje aten op een aanlegplaats in het Canal Grande. Betoverd op z’n 2022’s natuurlijk hè, niks kleffigs of zo.

Natuurlijk weet ik ook wel dat deze stad steeds meer een openluchtmuseum is geworden, bedreigd door zout, hoogwater en veel te veel toeristen. Maar ik ben er verliefd op, op die totale onderdompeling in lucht, water en licht; de stilte (echt waar) in grote delen van de stad, zonder fietsen en auto’s, de doolhoven van steegjes en straatjes waar je geen honderd meter dezelfde richting uit kunt lopen.

Maar goed, zoals gemeld in het vorige bericht was het lastig om ontspannen te genieten dit keer, vooral voor Laura. Die na het bericht van haar broers prostaatkanker met bloedend hart afreisde naar Rome. Daarna ging de rest van het gezin dapper verder met sightseeën, maar de sju was er een beetje af en de terugreis naar Cortemilia door allen verwelkomd.