Prunetto

Donderdag is ons huis een beetje meer thuis geworden. De keukenmuren zijn iets tussen aardbei- en kersenrood in geverfd (dat is veel leuker dan het klinkt) en we hebben de woonkamer een beetje huiselijker gemaakt. Hadden we minder koude voeten, het was een klein paradijsje.

Ook een rustige dag wat intermenselijk contact betreft. Ik heb met buurman Gino van Cortemilia naar Prunetto gewandeld, een kilometer of vijftien over de rug van de heuvel die de vallei van de Bormida scheidt van die van de Uzzone – ok, dat interesseert je geen bal, maar ik vind het fijn om langzamerhand iets te snappen van de geografie hier. Laura ging ondertussen met een dik pak bankbiljetten afrekenen bij de timmerman resp. de witgoedman. Nee, je mag niet weten waarom dat contant moest.

Geluncht aan de rand van het nog niet bestaande zwembad, een kwartiertje in de zon liggen dutten, even langs de uitbottende fruitbomen in de tuin gewandeld en dus wat geklust. Om vijf uur kwam viavia-Daniel kijken of er nog iets van waarde in onze geërfde wijnvoorraad zit: dat viel niet tegen, omdat we al dachten dat dat niet zo zou zijn. Hij heeft een fles of twintig apart gelegd die ‘mogelijk’ nog goed drinkbaar zijn. Vooral Barbaresca en een paar flessen Riesling. En terwijl Laura kookte deed ik nog wat achterstallig werk voor Nederlandse gemeenten. Die moeten immers ook vooruit.