Laat ik beginnen met een aanbeveling om minstens één maal per week naar een liedje op tekst van Annie M.G. Schmidt te luisteren. Verder zijn dit natuurlijk geen drie oude ottertjes, maar een vader of moeder otter met een kind. De rest van het gezin is van de foto gevallen.
Deze prachtige beesten betrapten we terwijl ze een gezinnetje eenden lastig aan het vallen waren. Dat liep gelukkig niet uit op dwarrelende veren en bloedspetters, want eenden blijken opvallend goed van zich af te kunnen bijten – de otters gaven het in elk geval best snel op, om zich te wijden aan het opeten van (veel dommere) vissen.
Plaats delict: een charmante voetgangersbrug die de twee helften waaruit Cortemilia bestaat, met elkaar verbindt. Geen bijzonder brugje, behalve dat de helft van het brugdek van transparant materiaal is, zodat je diep wegkijkt naar het water van de Bormida. Waar in de zomer maar net water in staat, zoals zoveel kleinere rivieren in Italië ’s zomers droogvallen; vlak voorbij het dorp naar het noorden stroomt ook nog een torrente, de Uzzone, in de Bormida uit – maar dat arme ding staat eigenlijk altijd droog.
Hoe het ook zij, het is een bijzonder zomers genoegen om met een post-Covidgroepje vrienden over de brug te slenteren en vissen te kijken. Daarna of daarvoor kun je ook fijn zitten bij Bar Top 2.0, een pretentieloze bar met prima voer. Aan diezelfde Bormida, net hoog genoeg om over het dorp uit te kunnen kijken. Eén tip: tussen het mini-terrasje en de bar ligt een nogal druk bereden weg, en de ober wordt telkens op een haar na overreden als hij de bestelling gaat halen. Maar dat gebeurt steeds maar niet, dus stop met roepen ‘Pas op!’ (zoals ik deed): hij verstaat geen Nederlands.
Il tempo del bosco 