Koud

Hoe laat deze foto door onze part-time buurvrouw Maria-Rosa is genomen, weten we niet. Dat het in Cortemilia flink koud kan worden inmiddels wél, getuige ook de rijp op het veld. De achterkant van het chalet kijkt uit op het oosten. Dus in de winter verdwijnt de zon alweer vroeg achter de heuvels die je rechts van de foto kunt vermoeden.

Laura en ik wilden een paar dagen die kant op. Om het huis weer een beetje in bezit te nemen: hoe gezellig ook de drukte in augustus en oktober, we hebben behoefte om weer eens in alle rust over het terrein en door het huis te slenteren en te voelen dat dit onze plek is.

Nu hebben we tegenwoordig overal mannetjes voor. En mannetjes laten zich slecht plannen. (Voordat je begint te mekkeren over Italianen: ook Nederlandse mannetjes hebben deze eigenschap.) Dus hoewel ik morgen een offerte verwacht voor het plaatsen van een pelletkachel, is de datum waarop dat ding geïnstalleerd zal worden in de koude decembersterren geschreven.

En ook als we zouden overnachten in de prettige B&B van Roberto, muurverf doet rare dingen onder vijf graden Celsius; en het dak op om een lekkende daknaad met lood af te dekken is ook al niet persé een opwindend genoegen.

Maar laten we genuanceerd blijven: Laura vindt het ook helemaal niks om Christian met z’n twaalf jaren al zonder papa en mama in Nederland achter te laten. Tot deze opvatting onder andere verleid door mijn moeder, die zich hardop afvraagt hoe het met onze kinderen verder moet, mochten wij ergens in Zuid-Duitsland dodelijk verongelukken.

Maar toch. Het laatste woord is er nog niet over gezegd (wij zijn het Gezin van de Duizend Wijzigingen in Plannen – desondanks komen we steeds weer op onze pootjes terecht).

In elk geval staan de spullen voor zwembad en badhokjeshuis in bestelling en mogen we ons vast verkneukelen bij de gedachte dat Christian in de meivakantie als eerste in het dan vermoedelijk nog ijskoude water mag plonzen. Als de sterren goed opgelijnd staan dus, dat dan wel weer.