Het begint allemaal met observeren. Waarnemen, maar dan zo precies mogelijk. Doelgericht, maar zonder doel. Observeren als kijken zonder je wat dan ook toe te eigenen. Waarnemen, zonder dat er iets is wat waarneemt. Als een steen zijn in de droge rivierbedding, als een boom wiens takken bewegen in de wind. Daar begint het en daar eindigt het.
Maar je bent geen boom en geen steen. Je hebt een belang bij toe-eigening: de bevestiging van wat of wie je bent of wil zijn, de bevestiging dát je bent.
Het pure observeren van wat er via je zintuigen binnenkomt, of wat uit de diepste lagen van je onderbewustzijn naar boven sijpelt: het is een waarnemen zonder belang, zonder manipulatie – omdat het observeren zonder observator is.
By the way: dit is de steen die we gaan leggen om het zwembad heen. Gaja Grey heet-ie. Volgens de metselaar zal alles ruim op tijd klaar zijn. Dus ik heb ‘m geappt dat ik liever een soort van opleverdatum wil afspreken.
Il tempo del bosco 