Ik lunchte met een ex-collega vrijdag. Hij is zo iemand bij wie je alles wat in je hoofd opkomt op tafel kunt flikkeren, tussen de pannenkoek Mariënwaerdt en de thee met verse gember in. In willekeurige ordening en ongeacht hoe af elke gedachte is. Heerlijk. Hij praat in de zesde versnelling en luistert ook zo. (Dat laatste is trouwens dat wat je niet met een Mastercard kunt kopen).
Natuurlijk kwamen ook de Cortemiliaanse plannen op tafel. Die beginnen onvermijdelijk wat sleets te worden: het riedeltje van zwembad-kleedhokjes-chalet… sparensparensparen-grote huis-emigreren-Laura werken/Paul gras maaien. We hebben het al honderd keer verteld. Het bekt vooral lekker bedacht ik me; mensen snappen wat je bedoelt en kunnen met je mee dromen (of grappen Ik vertrek! – in elk geval zich ertoe verhouden).
Waarom ze sleets worden? Omdat ze niet echt zijn. Het zijn mentale constructen waar je fijn mee kunt spelen en die je dan weer in de prullenbak mag kieperen. Ze vertroebelen het nu en zeggen weinig tot niks over de toekomst. Hoe meer plannen je hebt, hoe minder ruimte er is voor het wonder van het onverwachte.
Maar ja, dan wordt het gesprek ook wel wat sociaal onwenselijk: Wat fijn dat je dit hebt gekocht! Wat ga je ermee doen? Geen idee. <…drukkende stilte> Dat laatste niet met Eelco trouwens, die snapt dat soort dingen.
Natuurlijk: die verdomde offerte zal er komen, goedschiks of kwaadschiks. En we gaan vast nog wel eens een fruitboomgaard aanleggen op de glooiende weide boven het huis, ooit. Maar nu genieten we nog even van de foto’s van en met onze hardwerkende vrienden.
(Op een nader te bepalen melodie:)
Slijptol, decoupeerzaag, schuurmachine, schroefboormachine, kitspuit, waterpas, schaafmachine, schroeven, schroeven schroeven schroeven, kettingzaag, schuurpapier, dopsleutel, spade en, zo, voort, en, zo, verder.
En herhaal: slijptol, decoupeerzaag, …
Voor 
Na
Voor 
Na
Voor 
Na
Il tempo del bosco 