Buienalarm

…denkt dat het een graad of 18 zal zijn, tijdens onze klusweek in Cortemilia. Daan, Jozien, Alexander, Petra, Fenne, Laura, Judith, Christian en ik. Met een enkel dropje regen.

But then again: wat weet Buienalarm nu eigenlijk? Italië doet niet aan planningen.

Damiano zal intussen het Hollandsch fort bewaken vanwege universitaire verplichtingen. Hem is vanzelfsprekend van diverse kanten verantwoord avondeten aangeboden in die week. En even vanzelfsprekend zullen wij hem na een week aantreffen te midden van platte, vierkante dozen en frommelige stukken aluminiumfolie.

Loslaten papa. En het seizoen loopt ook in Cortemilia op z’n eindje, dus ook wij zullen niet meer baden in de verse groenten van Gino, de buurman. Nog daargelaten het feit dat de klusplanning die ik gemaakt heb helemaal geen tijd voor eten overlaat. Gelukkig maar voor onze vrienden dat ze in een B&B slapen en daar een uiterst prima ontbijt zullen krijgen. (Alleen Fennie blijft bij ons – haar geven we niet uit handen.)

Intussen vormen zich alweer kleine bergjes spullen in huis. Met de bijbehorende overwegingen: wat hoeft niet meer mee terug naar Nederland straks, wat is eigenlijk te goedkoop en kopen we daar wel? Hoe zorgen we ervoor dat we straks niet met twaalf kruiskopschroevendraaiers zitten en nul kruiskopschroeven? Dacht je dat wij het makkelijk hebben of zo? En dan nog de afspraken die we ter plekke willen maken met de timmerman, de aannemer, de metselaar en de zwembadman – we bellen ze niet langer dan een week van tevoren, want zie boven over Italië en plannen.

Zo dan. Mijn blogjes zijn weer opgestart. Ik moet er nog weer een beetje de schwung in gaan krijgen. Het wordt beter, dat beloof ik.

Weet je wat: ik knal er gewoon een versje tegenaan. Dat zal ze leren.

ik ben is niet
het dagelijks zijn
het kermende ik
of de lust of de waan
de hippie, de slaaf of de bureaucraat

ik ben dat is een lege straat
die mij voorbij ziet gaan