Kijk. Ismael heeft gisteren alle ouwe troep opgehaald en de stoep ook nog netjes geveegd. Het werk gaat gewoon door, wij zijn helemaal niet nodig daar.
Maar we hebben wel wat wortel geschoten, zo her en der op dat grote terrein.
Er gaan sinds we teruggereisd zijn niet veel dagen voorbij zonder een gesprekje of discussie over Strada Bergolo: van het maken van een lijstje met ‘nuttige’ verjaarscadeautjes tot nadenken over de offerte voor het opknappen van het zwembad. We doen wat je zoal doen kan op afstand. Maar hetzelfde is het niet.
Gelukkig mogen we eind oktober weer. En nog leuker: we gaan dan met een groepje enthousiaste klussers. Daan, Jozien, Alexander, Petra en Fenne – allemaal komen ze de handen mee uit de mouwen steken. Binnenkort maar eens samen borrelen om te kijken wat we meenemen en wie wat gaat doen. Ik vermoed niet dat iemand zich zal hoeven te vervelen.
Il tempo del bosco 