Spetters!

Oplettende lezertjes zullen meteen drie zaken opvallen in deze foto:

1. Paul is in de weer geweest met een hogedrukreiniger
2. Hij heeft werkschoenen aan gehad en één sok hoger opgetrokken dan de andere
3. Hij draagt nog steeds dat vod van een korte broek – die zal onderhand wel stinken

De hogedrukreiniger hebben we gekocht namens mijn moeder, als verjaardagscadeautje voor Laura en mij (bedankt mam!) En zeg nou zelf, hoe leuk is het om ’s ochtends eerst met veel lawaai een rijtje bomen te vellen, dan ijskoud te douchen en daarna met zo’n roterende waterstraal een dikke laag modder uit de dakgoten te spuiten – en daarna wederom ijskoud te douchen. Boys’ heaven.

Sowieso was het een productieve ochtend. Laura, nonna en Chris in de kelder, stapels oud servies beoordelend, om wat nog bruikbaar is af te wassen (we kunnen nu koken voor ongeveer zeshonderd vrienden). Van onze wijnvoorraad denken we inmiddels af te kunnen komen door elke gast bij vertrek een fles te laten uitkiezen. Tot nu toe doen we geboortejaren en trouwjaren; dat wordt wel een probleem met bejaarde of hele jonge eters, want onze jaargangen gaan maar van ’66 tot ’85.

Voor Dami en mij heb ik een lijstje gemaakt van dingen aan en om het chalet: dakgoten schoonspuiten dus, en kapotte regenpijpen repareren. Oude waterbuizen eraf slopen. En, vooruit denkend naar een werkweek eind oktober: uitproberen of de schoorstenen willen trekken. Naar blijkt die in de tavernetta wel, die in de woonkamer niet.

En natuurlijk leven we nog steeds onder de doem van de enorme dode ceder achter het huis. Om die boom neer te kunnen laten halen moeten we eerst zorgen dat de telefoonlijn die over ons terrein naar Cortemilia loopt, door de bevoegde instantie wordt losgekoppeld. Dat blijkt een bureaucratisch moerasje, met medewerkers die dingen niet blijken op te schrijven of door te geven aan collega’s, of die onze casus alweer gesloten blijken te hebben. Ook beweert de buurvrouw (wier telefoonnummer we uiteindelijk hebben opgegeven omdat genoemde instantie een buitenlands telefoonnummer echt te ingewikkeld vond) dat er iemand is langs geweest afgelopen donderdag en ‘een paal heeft weggehaald’. Ik was die ochtend thuis en heb niets gezien of gehoord; ook zit er nergens een vers gat in de grond.

Gelukkig belast Laura zich met al die tergende nonsens (laatste grap: de mevrouw aan de telefoon zegt ‘als het echt gevaarlijk is, moet u misschien de brandweer maar bellen’). Zelf zou ik voorstellen om die boom onopvallend op het chalet te laten vallen, zodat we het dak voordelig kunnen laten opknappen van de verzekeringscenten.

Morgen een ochtendje met de jongens naar de zee in Finale Ligure. Ff iets anders doen, want dit huis en deze grond laten je niet makkelijk los.

O ja: die broek zal waarschijnlijk inderdaad wel stinken. Maar we wonen hier op 340m hoogte en met buren op honderd meter afstand. Geen punt dus lijkt me.