Jazeker, morgen is het Ferragosto. En dat betekent onder andere dat we de vandaag gekochte watermeloen niet nu, maar morgen gaan opeten. (Lees meer over de Italiaanse hang naar traditie op https://www.desmaakvanitalie.nl/ferragosto-in-italie/).
Ik sta sinds donderdag in een wat lagere versnelling. Om het alsmaar warmer wordende weer: tussen 12 en 5 grootse dingen verrichten gaat gewoon niet. Om te zorgen dat alles me niet boven het gebruinde hoofd groeit en de tobberijtjes de baas gaan spelen. En omdat Laura weer op het nest is, samen met nonna – die er overigens in geslaagd is gedurende de rit van Savona naar Cortemilia vier keer over te geven; helaas maar drie keer buiten de auto.
Het komt dit weekend ook extra goed uit: we beginnen hier al een sociaal leven op te bouwen. En daar heb je ook tijd voor nodig. We hebben samen met buurman Gino en zijn vriendin Floriana grote stukken vlees van hun bbq weggeluncht. Met een mooie fles mousserende witte wijn en met bitterkoekjes en chocola gevulde halve perziken erbij.
Rond zessen kwamen Guido en Maria, onze vrienden uit Piana Crixia, binnenvallen met hond Lillo. Laatstgenoemde bezorgde nonna de gebruikelijke doodsangsten. Met architect Guido bekeek ik het oude huis nog maar eens en filosofeerden we verder over hoe we dat willen gaan opknappen en inrichten.
En morgen verwachten we Laura’s neef Piero en gezin voor de pizzalunch. Chris heeft net het deeg gemaakt en morgen moet de oven buiten al ruim op tijd aan: het kost een uur of drie flink stoken om de stenen bodem van de oven heet genoeg te krijgen om de pizza erop te kunnen bakken. (Ik leer hier heel veel dingen, onder meer door schade en schande.)
Veel gezelligheid dus, en een sterk tanend tijdsbesef. We volgen gewoon het ritme van de zomerdagen en proberen de schade aan onze benen beperkt te houden.
Il tempo del bosco 