Mambo

Taaie reisdag. Net voor het donker binnen bij de B&B, maar in elk geval een goed bed voor drie doorstoofde hoofden. Niks meer over zeggen.

Enigszins hyper van verwachting aan het ontbijt. De eigenaar blijkt een ex-leerkracht en ex-burgemeester van een naburig dorpje (ik word daar altijd blij van, van schapenboeren of drogisten die het burgemeesterschap erbij doen). Als Laura over een aantal jaren haar oude beroep weer op wil pakken hoeft ze hem maar te bellen en hij zal zorgen dat ze in Cortemilia bij de lokale basisschool wordt aangenomen. Alvast één ding geregeld.

De ochtend is een Italiaanse film: we ontmoeten de makelaar en twee van de eigenaren bij het huis. Er wordt druk gesproken, we krijgen telefoonnummers van elektriciens en loodgieters, de man van een van de eigenaren raakt geëmotioneerd omdat het huis verkocht gaat worden; en af en toe roept iemand ‘we moeten nu echt weg, anders zijn we te laat voor de notaris.’

En de makelaar, die eerder wegging, belt me om te vragen of we toevallig drie klapstoelen hebben, want de notaris komt naar zijn kantoor en we kunnen daar niet allemaal zitten. Kijk: wij hebben stoeltjes mee uit Nederland, die liggen nog in de auto!

Het officiële deel verloopt voorspoedig. We weten niet helemaal zeker of dit allemaal echt gebeurt. Maar waarschijnlijk wel, want ergens halverwege is een van de aanwezigen even verdwenen en de notaris zegt ‘hij moet wel terugkomen, anders kunnen we niet verder.’ Dus we zijn nog steeds in Italië.

Na nog wat plichtplegingen eindelijk weer onder ons. Salade en pasta eten bij Bar Nazionale, het stralende middelpunt van de Cortemiliaanse horeca. Ze herkennen ons er nog van ons bezoek in mei. Mama’s bellen resp. appen, en wat andere mensen die extra hebben meegeleefd. En dan eindelijk als nieuwe eigenaren op weg naar twee oude huizen.

(Wordt vervolgd, want het is al over tienen en het werk roept. Beetje de ochtend weg lanterfanten, daar gaan we dus niet aan beginnen.)