Sodeju! Dát is duur, een huis kopen! Oké, dit is het luxe-probleem van een verwende vijftiger, maar toch.
Je start met een idee van wat je maximaal zou willen betalen. Dan ga je zoeken en koop je iets wat een beetje goedkoper is. En als dat lukt ben je blij want je hebt bespaard! (In werkelijkheid is wat er in mijn hoofd gebeurde een stuk ingewikkelder, maar dit is een blog en geen roman.)
En vervolgens schrik je van alles wat er nog gaat komen. Of zou kunnen gaan komen: uitgedroogde septic tank, sputterende gasleidingen, geniepige vochtvlekken? Pizzo?
Wat in elk geval gáát is de 9% van de Woz-waarde die de Italiaanse staat inpikt. De notaris neemt wat en de makelaar evenzeer, net als het kadaster. Dat wil je eigenlijk ook pas onder ogen zien als je de rekening krijgt toegestuurd.
Als het maar lang genoeg regent wordt het slijk der aarde vanzelf een moeras.
Il tempo del bosco 